The World Around Us

De eerste paar weken in Bhuba

14-04-2008

Het voelde plots een beetje raar om terug te zijn, in Bhuba. Waarom wist ik zo gauw ook niet. Tot ik het eens ging analyseren en me realiseerde dat alles waarvan ik naïef hoopte zou gebeuren tijdens mijn afwezigheid niet gebeurd is. Surprise, surprise! 😉 Dus.. ik voelde me een beetje bij de neus genomen want een nieuwe opdracht leek er niet in te zitten.

Maar na een week lost dit zich ook weer op. Officieel bemoei ik me nu met het volgende:

  1. Voltooien Shared Drive, oftewel digitale archief. Dit betekent mensen achtervolgen om hun documenten te pakken te krijgen, want een leeg system is niet zo nuttig.
  1. Rapportage proces opzetten met de bijbehorende templates. De informatieflow loopt nu niet helemaal lekker. Dit betekent goed kijken wat er gerapporteerd moet worden, wie dit analyseert en hoe het gepresenteerd moet worden.
  1. Deel uitmaken van het M&E (monitoring en evaluatie) Team om het grote geheel in zicht te krijgen en alle stappen te onderscheiden. Tot nu toe is CYSD meteen de diepte ingegaan zonder af te spreken wat ze nu precies willen bereiken. Hierdoor werd hun verwachting onrealistisch, werd werk ad hoc uitgevoerd, verzamelde men onduidelijke data en geen diepgaande analyse kon plaatsvinden over het project.

Hiernaast blijf ik wel een rol spelen binnen MIS team om ervoor te zorgen dat het daar goed blijft doorlopen.

Verder heb ik eindelijk een UPS gekocht met mijn huisgenote zodat de elektriciteit wat beter gereguleerd wordt. De stroom in India fluctueert zo erg dat de batterij van mijn oude laptop is “opgeblazen” (geen uniek geval hier). Bovendien geeft de UPS 15 minuten stroom in geval van een ouderwetse power cut (stroomstoring) die nu weer steeds vaker voorkomt nu het regenseizoen korter bij komt!

Tenslotte nog een Mexicaanse avond gehouden. Geri had taco’s gekocht in Nepal en een andere volunteer gevraagd de juiste kruidenmix mee te nemen uit Engeland en zo hebben we heerlijk gesmuld, mmm!! Overigens, de Hollandse hutspot is ook al eens voorbijgekomen, zo ook lekkere nasi en de Britse jacket potato. Indiaas eten is fantastisch, maar soms… soms moet je effe “normaal” eten.

Twee weekenden geleden met de meiden naar Puri geweest en da’s natuurlijk altijd heerlijk uitwaaien aan zee! Iets minder met koppijn, maar ach relaxed was het wel. Plus we gingen naar mijn favo-restaurant. En afgelopen weekend was ook heel gezellig trouwens, ik ben naar Delhi gegaan voor Marlowe’s verjaardag. Je moet je 33e jaar wel goed inluiden hè?

En nu ga ik me ook voorbereiden op mijn reizen straks, dat kun je in India maar het beste redelijk goed uitstippelen in verband met routes en treinen (kaartjes moet je 2 maanden eerder boeken). Héérlijk, ik geniet altijd enorm van mijn plansessies met de Lonely Planet! 🙂

Comments: 0

Update Rama Devi Sishu Bihar School

04-04-2008

Ik heb de Rama Devi Sishu Bihar School blij kunnen maken met een keyboard; de kinderen hebben het muziekinstrument bewonderd en stonden te drommen om erop te spleen. Dat mocht nog effe niet want de leraar moet het eerst even onder de knie krijgen voor hij er les in kan geven.

08-08-19-Music2W

Het ingezamelde geld is ook bijzonder in goede aarde gevallen (in totaal €200,-). Ik had het kleinschalig aangepakt omdat ik me daar prettiger bij voelde en ik zonder toestemming en goede voorbereiding het niet juist vond om zomaar een krant op te bellen en een inzamelingsactie op te starten.

08-08-19-Music3W

Verder heb ik de school nog een laptop kunnen geven waar ze enorm blij mee waren – zo kunnen ze hun administratie electronisch maken.

Comments: 0

Twee verjaardagen: CYSD en Lisette

01-04-2008

CYSD vierde vorige week haar 26e verjaardag en natuurlijk was ik van de partij! Doordat ik pas laat aankwam heb ik niets van de (late) voorbereidingen mee gemaakt. Ik kreeg alleen de vraag of ik voor fotografe wilde spelen om vooral de tribal women vast te leggen. Nou, dat is natuurlijk een leuke opdracht, dus jahaa riep ik door de telefoon! 😉

Tribal-Women1W

Vaak duurt het een tijdje voor je de dames los krijgt.. en ze zaten ook echt in een erg vreemde omgeving voor ze (in een conferentiezaal met sjieke bureaustoelen en microfoontjes op de tafels.. een foutje want hierover had de organisator niet over nagedacht. Jammer, maar ik kreeg ze wel aan het lachen uiteindelijk!

Tribal-Women2W

De tweede verjaardag was de zaterdag daarvoor, 22 maart – ik mag mezelf nu 33 jaar noemen! Geweldig om iedereen weer te zien! Voor het dansen heb ik de Orissa vols uitgenodigd lekker te eten bij Hotel Mayfair. Alleen de vols omdat we een close clubje zijn en ik ze een maandje heb moeten missen waardoor we elkaar allemaal veel te vertellen hadden.

Comments: 0

Terug in de georganiseerde chaos!

15-03-2008

Flag-Netherlands-IndiaDrie weekjes Nederland zijn omgevlogen, vooral de eerste twee weken met alle ‘dates’ met vrienden en de laatste week vol met mini-projectjes als het digitaliseren van oude foto’s en het kopiëren van DVD’s.

En het geregel voor het visum. Een dagje Den Haag was uiteindelijk voldoende, driewerf hoera voor de Indiase Ambassade! Een geboortedatum en een knuffel kan blijkbaar meer doen dan de uitstekende connecties van VSO UK in London. Ik vrees dat het inderdaad iets meer ging om geluk en het kunnen houden van een enthousiast gesprek over India (zonder kritiek) dan iets anders. Maar alles was waar, geen leugentje om bestwil gehouden zelfs.

En ik ben er wat blij mee, hier op het vliegveld van Delhi, wachtend op de vlucht naar Goa waar ik een strandvakantie ga houden, met dat 6 maanden lange visum! Hierna hard werken voor CYSD, want 6 maanden is maar een korte tijd. Maar ik heb d’r toch zo’n zin in!!

En dus terug in de chaos die meer georganiseerd is dan je zou verwachten – petje af! Ik heb er tegenwoordig lol aan om die organisatie te vinden. Want ze is er echt vaker en méér dan je denkt. Heerlijk. Het maakt zo’n wachtproces ook leuker. Gelukkig maar want vooral op weg naar Nederland was het bijna gekkenwerk. Drie uur lang van de ene rij naar de andere schuifelen. Met wel gratis water overal. En die buitenlandse toeristen maar sussen en uitleggen dat het allemaal goed komt.

Op de terugweg naar Delhi gisteren schreef ik nog op “wat zal er nu gebeuren als ik aan kom? Zal ik het toch echt weer leuk vinden? Zullen de mensen blij zijn dat ik terug ben? Heb ik dat gekkenhuis echt gemist? Zeker weten? Je denkt altijd van alles zeker te weten, maar na twee jaar weet ik donders goed dat dat heus niet altijd het geval is.

Nu, 14 uur na aankomst in Delhi weet ik weer dat de smog in mijn (niet door te kammen) fijne haren is gewaaid. Weet ik weer dat alles net effe anders gaat dan je dacht. Hoor ik blijdschap aan de andere kant van de telefoon als ik Susan en Joyce spreek om te zeggen dat ik bijna op het vliegtuig zit naar Goa. Ik lees een blij mailtje van mijn collega’s die “hip hip hurrey” schrijven.

Overal op straat hoor je weer klaterende goudstraaltjes (oftewel pissende mannen op iedere hoekstraat). Verhip, ik mis ook al mijn salwar kameez en zie dat Steph vooruit kijkt om bij te kletsen en nog eens een ouderwetse filmavond te houden. Ik voel de zon in mijn gezicht schijnen en zit onvermoeibaar te onderhandelen met een auto-rickshaw driver. Ik ben thuis!! Ja, Nederlandse ben ik in hart en nieren, maar India heeft (ook) mijn hart gestolen!

Grappig trouwens, in juni vorig jaar heb ik het volgende over mijn verlangen naar Nederland geschreven:

“Serieus, even normaliteit om je heen hebben zorgt ervoor dat ook ik normaal blijf. Ahhhh… ik heb zo’n lang verlanglijstje, zoals lekker eens een keertje shoppen zonder aangegaapt te worden; stamppot eten; vlees eten!; drop snoepen; bijkletsen; zitten in een auto met deuren en een goede vering terwijl mensen zich aan de verkeersregels houden en er niet continu getoeterd wordt terwijl er giga-gaten in de wegen zitten; liggen op een pluche bank een Nederlands boek lezen.”

En wat heb ik nu gedaan in deze visum-gerelateerde vakantie in winterig Nederland? Precies wat hierboven staat!! Hahahaha. Winkelen was vooral leuk vanwege de keuzes en het moderne en het gezelschap. Bijkletsen met iedereen onder meerdere lunches en dineetjes. Wel viel het vlees me toch een beetje zwaar dit keer en naast de drop ben ik vooral aan de chocolade paaseitjes gegaan!

Autoritjes waren er ook voldoende al vergat ik vaker dat er zoiets als een autogordel bestaat, dat die het doet en dat het zelfs verplicht is deze te gebruiken! Nederlandse boeken heb ik nu gelukkig ook in Bhuba, maar tóch heb ik weer een mooi boek gevonden (Bedwelmd van Lulu Wang – een absolute aanrader).

Natuurlijk heb ik weer veel lol gehad aan het fotograferen van het jong spul van de familie. En veel contact gehouden met het thuisfront via internet. Hè? Jaja, ook in India heb ik nu een soort van thuisfront, wat een giller!

Tot zover mijn thuisgevoel in beide landen.

Comments: 0

De schatjes van Rama Devi Sishu Bihar School

05-03-2008

Bose-family-(8)WDrie weken geleden ben ik op de school geweest waar Kumkum de boel organiseert. Het was Saraswati Puja, dus de kinderen waren mooi uitgedost en velen hadden een veeg op hun voorhoofd na de puja (offerande).

Ik ging mee omdat ik er al een hele tijd niet meer was geweest en de kindjes eens op de foto wilden zetten. Het zijn schatjes, stuk voor stuk, en ik wilde graag eens foto’s maken waarop ze staan zoals ze zijn. Als kinderen. Mooie kinderen!

De foto’s heb ik laten afdrukken en gegeven aan Kumkum voor de ouders van de kinderen die hiervoor geen geld hebben. Hieronder zie je een kleine selectie van de foto’s.

Kids-(29)WW

Gebarentaal.

Kids-(44)WW

 Kids-(90)W

Het zusje en haar vriendinnetje geven hem zijn lunch omdat hij een slechte motoriek heeft.

Kids-(95)W

Kids-(99)W

De school draait volledig op donaties en daarom heb ik thuis vrienden en familie gevraagd eenmalig te doneren, en velen hebben daaraan gehoor gegeven! Fantastisch, ik kan de school nu geld geven voor kleding, voedsel en een vriendin heft zelfs een keyboard meegegeven!

Kids-(130)W

Rechts zie je een van de leraren, hij legt zich vooral toe op de muziek- en de sportlessen.

Om het in een duidelijke context voor jullie te zetten – de school is voor doven en slechthorenden, verstandelijk gehandicapten en kinderen met bijvoorbeeld spasticiteit. De school geeft niet alleen les aan de kinderen op de traditionele wijze met lezen, schrijven en rekenen, maar legt ook veel nadruk op muziek, dans en yoga om het concentratievermogen van de kinderen te verbeteren. De lessen worden gegeven door bevlogen mensen, het is prachtig om ze te ontmoeten en te zien hoe dol de kinderen op hun leraren zijn.

Kids-(116)W

De twee broertjes en hun oudere zusje.

Ik ben zo blij dat ik de school kan helpen want ze kunnen alle hulp gebruiken. De kinderen komen uit de allerarmste families die geen geld hebben voor een “ normale school”. Voor sommige kinderen is de lunch zelfs de enige maaltijd van de dag. De school krijgt helaas geen geld van de overheid en mag tot nu toe ook nog geen geld uit het buitenland ontvangen. Ze zijn wel bezig met de registratie hiervoor. Kumkum is daardoor veel tijd kwijt aan het inzamelen van het broodnodige geld voor vanalles en nog wat. Denk hierbij aan voedsel, schooluniformpjes (hoeven de families niet te betalen) compleet met schoenen, schooltassen, een muzieksysteem, gymspulletjes, boekjes en schriften, etc.

Bose-family-(21)W

Lisette en Elasha.

Comments: 0

Foto’s kerstsaree!

10-01-2008

Enkele foto’s van Kerst, gevierd op werk. Zo lief door collega’s opgezet.

07-12-24-xmas-at-CYSDWW

07-12-24-xmas-at-CYSD18W

07-12-24-xmas-at-CYSD16W

Comments: 0

Twee typische gesprekjes van vandaag

08-01-2008

Het schoonmaak gesprek

Vanmorgen liet de professor mij trots zijn ene rode roos zien, “you like?” “Fantastic professor!” terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf en hoop dat hij dit keer niet een half uur praat zodat mijn thee koud wordt.

Gelukkig, na een kwartiertje zucht hij dat hij het onbegrijpelijk vind dat ik om half acht in de morgen nog moe ben en laat me dan gaan. Ik vlucht naar binnen, val in mijn luie rieten stoel en gooi mijn voeten op een tafeltje; rust! … 2 Seconden later “Madam!” … “Thicke pepsi, madam!”

“Namaskar Laxmi” zucht ik, terwijl ik opsta en naar de koelkast loop om mijn schoonmaakster een koud glas pepsi te geven. Dit is bijna een ritueel aan het worden. “Aji, bahut moila! Ha, ethare bahut sweep.” Hoofdschuddend zegt Laxmi dat het veel te vies in ons huis is.

Als ik haar vraag goed te vegen en de hoeken aanwijs, is een typische headwobble het gevolg. Ze heeft iets veel belangrijkers aan haar hoofd “Madam.. paisa!” Natuurlijk, ik mag niet vergeten dat ze vandaag betaald moet worden, “Ha Laxmi, pare, kintu ebe sweep!” – maar eerst moet ze een beetje poetsen.

Na een kwartiertje heeft ze dorst “Madam, aji bahut garama! Ha, ha, ete thanda pani.” Tevreden geef ik haar koud mineraalwater. De eerste keer weigerde ze dit te drinken, “nee mevrouw, gewoon water is goed genoeg voor mij”, maar nu wiegt ze op de maat van de Bollywood muziek terwijl ze het water gauw opslokt.

“Rabi bara picture Madam! Sethare phula.”  We maken de afspraak dat ik zondag foto’s van haar maak in de tuin met de mooie tropische bloemetjes.

“Go away!”

Later op de ochtend verzamel ik alle moed en begeef me op pad naar het politie station om uit te vinden of er nog iets gebeurd is met mijn visumaanvraag. Met een opgewekt “Goodmorning!” laat ik de man schrikken achter zijn eeuwenoude typemachine.

Ik zag de vorige keer dat er alweer een toets vanaf was gevallen, er is geen w, geen r, geen k en geen b. Op alle andere toetsen zijn de letters onleesbaar geworden, geen wonder dus dat de brieven altijd vol spelfouten staan.

De politie man kijkt om, verschiet van kleur, richt zich binnen enkele seconden weer op het doorslagpapier en het getik van de typemachine. Gauw sluit ik de palmen van mijn handen in elkaar en zeg een ingenomen “Namaskar!” terwijl ik naar de grond kijk zoals een schuchtere in India dame hoort te doen.

“Go away – I haven’t heard anything yet!” hoor ik dan terwijl hij me stug blijft negeren door met zijn rug naar me toe te zitten en geeft tenslotte het fabuleuze weg werp gebaar dat men hier gebruikt om te zeggen dat je moet ophoepelen.

Ik mompel een “thickachhi” en zeg dat ik morgen namiddag nog even langskom. Hij reageert er niet eens op.

Comments: 0

De feestdagen

03-01-2008

GELUKKIG NIEUWJAAR!!

Zo, 2008 is begonnen., ongelooflijk! Iedereen goeie nieuwjaarswensen bedacht?

XmasDe tijd is omgevlogen vorige week. De kerstdaagjes zijn om.. tjonge jonge zeg.. wat een geregel! We waren er zo mee bezig dat er weinig anders opzat dan alles maar opzij te zetten en te regelen.

Dag van te voren in saree naar werk, dat leverde heel wat complimenten op. Niet alleen omdat het een saree is en ik die bijna nooit draag maar omdat het zo’n mooie is! Ik heb de meest verlegen man mij een compliment horen maken en een andere collega heeft een halve minuut met open mond staan staren. Arme Steph heeft de hele dag moeten horen waarom ze geen saree draagt.

Ik had trouwens mini-tompouce gemaakt en uitgedeeld, was ook een goeie actie! Heeft geen bal met kerst te maken, dus die fout heb ik gauw hersteld door er een Nederlandse traditie van te maken. Volgend jaar oranje tompouce maken voor Koninginnedag! J

Een week van te voren leek het alsof er 35 mensen zouden komen.. zo ergens op Eerste Kerstdag.. in het weekend leek het erop dat er juist maar weinig mensen zouden komen en uiteindelijk is toch bijna iedereen geweest!

Ik vond het wel erg vermoeiend, continu zo veel mensen om je heen, veel opruimen etc. Maar de mensen die kwamen voor de kerstbrunch namen allemaal iets lekkers mee van thuis.

Dus Emma & Matthew kwamen met geroosterde aardappelen en een lekker kippetje, Karen kwam met een giga-kalkoen en cranberrysauce, Geri maakte scones en flapjacks, ik maakte appelbeignets en zorgde voor zalmsalade op roggebrood, Steph een salade, Blanca en Enrique heerlijke spaanse omeletten, enz.

Naast deze lekkernijen zijn we enorm verwend met allerlei kleine kadootjes zoals Kameroense koffie, Zuid-Afrikaanse wijn, prachtige bloemen, en heerlijke Orissa-dessertsnoepjes.

De rest van de week werd gekenmerkt door luieren, een communistische demonstratie (ik bleef er heel ver van weg), heen en weer geren naar allerlei kantoren voor mijn visum, de dood van de oppositieleidster (Bhutto) in Pakistan en het verkozen woord van 2007 in Nederland “bokitoproof”. Oud op Nieuw was trouwens hartstikke rustig. Blanca en Enrique zijn op vakantie, Geri moest voor haar visum naar Nepal, Michelle (vol in Bolangir -ook in Orissa- sinds 2 weken) was weer weg, dus het was alleen ik, Steph en Marlowe.

Visa-ExtensionOndanks alle hulp (van o.a. VSO, CYSD en mijn Odissi danslerares) en het geleur bij het politiehoofd van Bhubaneswar; (plus zijn baas, en een andere baas) en nog wat andere mensen heb ik nog altijd geen visumverlenging.

Mijn voornemen om niet te stressen komt nu goed uit – want met een verlopen visum zitten in India is niet mijn ideaal maar wel realiteit. Volgens VSO moet ik me geen zorgen maken, het is geen enkel probleem.

Mijn commentaar dat ik het onverantwoord vind om volunteers in het land te hebben met verlopen visums legt men naast zich neer, “er is immers nog nooit wat gebeurd”. Het ziet er overigens naar uit dat ik over 2 dagen héél misschien toch een verlenging krijg. Ik wacht af..

Comments: 0

Stress week?

19-12-2007

Pffffffff, sinds anderhalf jaar had ik weer eens werkstress. Aan de ene kant ontzettend leuk om druk bezig te zijn, aan de andere kant ook heel vermoeiend. Maar het was het wel waard! De jaarlijkse evaluatie vergadering verliep een beetje chaotisch maar beter dan voorheen. De presentaties waren goed voorbereid, met veel input en case studies van volunteers en partners. De brainstormsessie over mainstreaming verliep ook goed.

Jammer genoeg waren er maar weinig vols die zich de vorige evaluatie konden herinneren dus die zagen de (kleine) vooruitgang niet. Maar je moet ergens beginnen en ik ben heel positief. Ik baalde natuurlijk ook van alle last minute veranderingen waardoor voorbereidde presentaties niet meer zo goed verliepen en sommige vols letterlijk 1 minuut voor een sessie werden verteld dat ze de sessie moesten leidden.

Mijn rol was op de achtergrond wat dingetjes regelen. Helaas was die rol ook veranderd, veel meer op de voorgrond. Maar dat geeft niet.

Na deze twee dagen was er nog een dag voor alleen de vols. Die heb ik ook zowat in mijn eentje in elkaar geknutseld en geleid. Puf. Eerst natuurlijk de feedback over de twee dagen want dat willen de vols wel uit hun systeem hebben! Er kwam heel wat naar voren – ook goeie suggesties waar we wat mee kunnen voor de volgende keer. Dus nu mag ik de opbouwende kritiek overbrengen naar management!

Ik wil het zelf ook face-to-face doen dus hoe en waar zien we wel. Verder goede ideeën meer uitgewerkt zodat ik Rakhi ermee kan overtuigen. In feite is het idee om volunteers naar India te laten komen die niet werken voor 1 maar voor meerdere NGO’s.

Bijvoorbeeld een HR Manager kan meerdere organisaties begeleiden op beleidsgebied.. En alvast gewerkt aan de volgende workshops die we gaan houden begin maart met VSO medewerkers. Het onderwerp is gender mainstreaming dus dat zal interessant worden.

Wat nog meer? Natuurlijk regelmatig met de vols op stap gegaan en lekker bijgekletst. Ik heb geen enkele foto genomen dus ik wacht af tot anderen foto’s opsturen. Zondag met enkelen naar Konark en Puri en maandag weer naar het werk. Moe dat ik was!!

Comments: 0

Kerstvoorbereidingen en workshops

04-12-2007

Ik heb gelukkig de Bhuba crew ervan kunnen overtuigen dat we Kerst groots moeten vieren want ik vreesde voor een saaie dag met heimwee gevoelens naar natte sneeuw, een echte kerstboom en heerlijk tafelen met allerlei hapjes en drankjes.

De Indiase versie van Kerst zal nu bestaan op lekker loungen in het zonnetje op mijn veranda, hapjes uit allerlei landen want iedereen heeft zijn eigen tradities, kerstmuziek alias wereldmuziek spelend op m’n laptopje met de speakers aangesloten en vrienden om ons heen.

Klinkt toch niet zo verkeerd hè? Nog altijd is Steph niet overtuigd en gisteren kondigde ze plots aan dat ze op werkbezoek ging die dag.. naar Keonjhar! Jammer hoor.. wat dat betreft zijn we erg verschillend.

Afgelopen weekend kreeg ik de poetskriebels en werd mijn kamer uitgemest, tot en met de gordijnen toe! Laxmi, onze poetser, keek verbaasd toe en besloot toen dat dit natuurlijk de kerstschoonmaak is! Een kleine aanpassing op onze grote schoonmaak in de lente..

Van een poets-gek weekend hop ik even over naar CYSD. Het wordt de komende twee maanden erg spannend hier, zowel voor “mijn” unit als voor Steph.

Ten eerste werkt VRC hartstikke goed. VRC staat voor Village Resource Centre en betekent in het kort dat PC’s met elkaar kunnen communiceren via satellieten. Hierdoor kunnen we PCs opzetten in ver afgelegen dorpen en programma’s houden over onderwerpen die de mensen daar aangaan, bijvoorbeeld hoe ze bepaalde ziektes in hun gewassen kunnen bestrijden.

De mensen kunnen dan met elkaar praten en ideeën uitwisselen. Ook is het makkelijker voor collega’s om met elkaar te kunnen  overleggen op deze manier. Het is allemaal nog in de testfase en er zijn nog wat kinderziektes, maar het is erg leuk om te zien! Het mooie is dat het project is ontwikkeld door een organisatie die zich inzet voor de samenleving en dat het geheel is gesubsidieerd door de regering. Met andere woorden, het kost NGOs (VRC werkt door heel India) alleen tijd van de werknemers!

Ten tweede is de nieuwe server eindelijk binnen en zijn we nu bezig met het opzetten van een serverplan. Ik heb me er sterk voor gemaakt om eerst alles op papier uit te werken en dan pas uit te voeren.. Anders maken we veel te veel fouten. Grappig, wie had er nu ooit gedacht dat ik me zou bezig houden met partities, usergroepen en backup? Leuk is het wel, het is ook meer in de voortrekkersrol terwijl de rest het goed uitwerkt.

En het kan dus zomaar zijn dat we over een maandje eindelijk documenten kunnen uitwisselen tussen collega’s via de server!! So exciting! Nu nog de collega’s enthousiast maken, haha. Ze zijn alweer vergeten dat ik hier maanden geleden aan werkte, dus ik moet de kennis weer effe opfrissen en hiervoor heb ik een workshop ontwikkeld van een uurtje met allerlei kleurtjes. Leuk kan ik het niet maken, maar wel makkelijker voor ze om het te begrijpen.

Het derde puntje is dat we a.s. vrijdag een ERP-workshop houden voor alle managers van CYSD, die superbelangrijk is. Eerst uitleggen wat al die termen inhouden, waarom we het willen doen (tot nu toe denkt alleen management dat het fantastisch is) en hoe het hun leven direct makkelijker maakt.

Natuurlijk moeten we het niet alleen theoretisch houden maar ook visueel maken dus we hebben een bedrijf uitgenodigd om twee producten te laten zien (HR en hotelreservering). Jammer genoeg bestaat er geen monitoringsoftware voor NGOs dat te koop is want dat is nog altijd een groot probleem.

En ja, we zijn bij het vierde puntje aangeland.. strategic planning!! Steph helpt CYSD de juiste straat op de landkaart te vinden. Met andere woorden, we moeten weer effe nadenken over de visie, wie we willen helpen en wat zij willen. Dus terug naar de dorpen die we willen helpen vooruit te komen en aan de mensen daar vragen wat ze willen. Hierna kunnen wij kijken hoe we ze kunnen helpen. Erg spannend!

Ook voor MIS want hierin kunnen we best een rolletje spelen en als er dan een strategie is, dan kunnen we een actieplan maken voor MIS voor de komende 3 jaar. Nou weet ik wel wat er in moet komen, maar de timing is erg handig en je weet maar nooit welke belangrijke details je over het hoofd kunt zien.

Wie nu nog zin heeft om nog wat te lezen over VSO, ga je gang.. en anders gauw de website weg klikken!

Volgende week is spannend voor VSO India omdat hun jaarlijkse evaluatie wordt gehouden met alle partner organisaties en volunteers. Ik heb hier denk ik wel eens wat over geschreven omdat ik ben gevraagd door Rakhi om mee te helpen deze tweedaagse vergadering goed te laten verlopen.

Het heeft me heel wat overtuigingskracht en creativiteit gekost om sommige dingen in de vergadering op te nemen, maar het is me gelukt! We hebben dus niet 2 dagen lang saaie PowerPoint presentaties! Nee, we hebben discussiegroepen die voorbereid zijn, we bekijken de manier van werken (methodologie) kritisch met enkele tools die ervoor zorgen dat iedereen zich durft uit te drukken, we vragen partners en volunteers case studies voor te bereiden over mainstreaming, op een grappige manier gaan we proberen ons aan de tijd te houden (men gaat hier nogal eens over in een lang durende monoloog), en via het brug-model willen we de planning aangaan voor komend jaar!

Verder hebben we nu hartstikke mooie posters en banners. Ik ben super enthousiast terwijl Rakhi nerveus wordt.. Samen met haar zal ik de twee dagen runnen, maar op enkele sessies na zal ik vooral op de achtergrond opereren en dat vind ik prima geregeld.

Hierna zijn er twee dagen dat alleen de vols bij elkaar zijn en die agenda heb ik ook maar effe in elkaar gedraaid. Proberen om mijn comité-collega’s ergens bij te betrekken loopt continu op niets uit.. erg jammer.

De volgende keer kan ik jullie dus een korte samenvatting geven.. Jaja, ik zal echt proberen het héél kort te houden!! 😉

Comments: 0